Evidence based werken gaat over benutten van kennis, maar ook over evalueren van je eigen werk en daardoor weer beter worden. Hoe evalueer je  in het klein, in je dagelijkse werk – zonder grote budgetten, zonder ingewikkelde procedures, maar wél met nieuwsgierigheid, creativiteit en betere beslissingen, samen met kinderen en gezinnen? Marieke Boelhouwer, senior onderzoeker en gedragswetenschapper en actief in praktijkgericht jeugdonderzoek neemt ons kort mee in:

• hoe je met een beetje data en aandacht voor wat er werkelijk gebeurt al een volgende stap kunt zetten in je werk;
• hoe nieuwsgierigheid in je dagelijkse praktijk EBP toegankelijk maakt, ook zonder veel middelen;
• hoe de creativiteit van behandelaars – het slimmer benutten van kennis, het experimenteren met kleine onderzoeksvragen – kan bijdragen aan betere hulp;
• hoe wetenschap leuk en zinvol kan zijn, juist wanneer je het koppelt aan wat je elke dag zelf ziet, hoort en leert.

Het is een logische gedachte dat iedereen wil dat kinderen altijd op hun eigen school blijven. Nu weten we dat het ook nog zo is dat als kinderen voor het eerst van school verwijderd worden dat de kans dan vergroot op verergering van problematiek. Alle reden dus om te zorgen dat kinderen binnen hun eigen school blijven.

Op de Kroevendonk in Roosendaal, een kindcentrum met peutergroepen, basisschool, buitenschoolse opvang en een samen-naar-school-klas, slagen ze hierin. Hoe was het voordat ze deze ambitie kregen?Hoe hebben ze het in de loop van de tijd ontwikkeld? Hoe gaat het nu en wat zijn nog verdere ambities?

Deze knopsessie wordt gegeven door Teun Dekker.

Wat gebeurt er wanneer angst – bij professionals, organisaties of samenleving – de keuzes in het werken gaat bepalen? In deze knopsessie nemen Frederique Coelman, klinisch psycholoog en Peter Dijkshoorn, kinder- en jeugdpsychiater n.p. je mee in de lessen uit een leeronderzoek n.a.v. een ernstige calamiteit en de dynamiek die ontstond rondom leven-en-doodvraagstukken.

 

We verkennen samen:

• hoe angst besluitvorming kan vernauwen en samenwerking kan blokkeren;
• welke factoren helpen om angst niet leidend te laten zijn voor ons handelen. Samen maken we een 0-plaat.

De sessie sluit aan bij de dagambitie van OpdeGroei26: optimisme, kennis benutten, je stem laten horen en gewoon beginnen.

Hoe zorgen we dat pleegkinderen zo gewoon mogelijk kunnen opgroeien — mét continuïteit, vertrouwen en een netwerk van volwassenen die écht voor hen klaarstaan? Roza Freriks, drijvende kracht achter Mockingbird Nederland en Marlies Michels, Regiodirecteur iHub Alliantie Zuid Holland, nemen je mee in deze knopsessie over een vernieuwende manier van pleegzorg.

Mockingbird is geen standaard vorm van pleegzorg, maar een gemeenschapsmodel waarin zes tot tien pleeggezinnen rondom een centraal ‘hubhome’ met elkaar verbonden zijn. De hubhome-pleegouders — ervaren pleegouders — organiseren regelmatige bijeenkomsten, bieden praktische én emotionele steun, en creëren een netwerk dat kinderen en pleegouders helpt stabiel thuis te blijven, ook in uitdagende momenten.

Als Studenten Beweging van NUL vinden we dat geen kind de dupe zou mogen worden doordat (aankomend) jeugdhulpprofessionals niet goed samenwerken of elkaar niet begrijpen.

Hoeveel uithuisplaatsingen kunnen wij in de toekomst voorkomen door goed samen te werken? En hoe zorgen we bijvoorbeeld dat we samen trauma beter herkennen, zodat schooluitval, armoede of kindermishandeling wordt voorkomen? En hoe kunnen we samenwerken in het proces van (samen met kinderen en gezinnen) verklarend analyseren?

Iedereen weet dat samenwerking in de jeugdhulp ontzettend belangrijk is. Toch besteden we hier weinig aandacht aan, ook in opleidingen en in organisaties. Dat is toch raar?!

De Studenten Beweging van NUL en Hilde Tempel, klinisch psycholoog en één van de gangmakers achter het gaan werken met  de Verklarende Analyse, verkennen in deze interactieve knopsessie aan welke knoppen we kunnen draaien om samenwerking tussen verschillende beroepsgroepen te bevorderen en wat ervoor nodig is om elkaar echt te begrijpen, zowel tijdens de opleiding als daarna.

In Veendam lukte het: Geen wachttijden meer in de jeugdhulp. In 2024 meer kinderen die zorg kregen en toch al meer dan 10% onder de kosten van 2021, minder kinderen uit huis en minder kinderen van school af.

In deze knopsessie laat Veendam zien wat er te bereiken is door de kwaliteit van de jeugdhulp vergaand te verbeteren in een hechte samenwerking tussen gemeente en kennisgerichte jeugdhulpaanbieders. En ook hoe zij samen proberen het elke dag nog iets beter te doen.

Waarom hebben gemeente, zorgprofessionals en hun organisaties, onderwijs en huisartsen het naar hun zin bij deze manier van werken?

Deze knopsessie wordt gegeven door Maarten Wetterauw, Ans Grimbergen en Anne Hueting

Danny van der Maas en Michiel Naaijkens kenden elkaar tot voor kort niet. De een is jeugdbeschermer, de ander gedragswetenschapper bij een jeugdbeschermingsorganisatie. Beide willen zorgen dat jeugdbescherming voor ouders en kinderen steeds beter wordt.

Danny doet dat door steeds meer in te zetten op echt goed luisteren naar ouders en kinderen en bij vragen die opkomen in zijn samenwerken met ouders en jongeren, kennis op te halen bij professionals uit andere disciplines die op een deelgebied meer weten.

Michiel Naaijkens kreeg de kans zich met collega’s te laten scholen in het gebruik van voor hun een nieuwe manier van Verklarend Analyseren. Met zijn collega’s is hij hierover heel enthousiast. Waarom? Wat levert het op? En wat is er nodig om een nieuwe werkwijze te kunnen toepassen?

Danny en Michiel delen het plezier van nieuwsgierigheid en gaan dat ook met jou delen.

25 jaar geleden had het nog niet zo veel zin om trauma te diagnosticeren, want wat konden we doen? We zijn veel verder. We kunnen veel meer betekenen voor getraumatiseerde mensen. Maar we zijn er nog niet.

Hoe zorgen we dat gevolgen van trauma eerder herkend worden? Dat kinderen en volwassenen eerder over hun trauma durven praten? En kunnen we in de samenleving leren meer traumasensitief met elkaar om te gaan? En voor wie de behandeling nu nog niet werkt, hoe ontwikkelen we verder?

Het Deltaplan Jeugdtrauma brengt alle ontwikkelingen bij elkaar om deze ontwikkelingen te versterken.

De knopsessie wordt gegeven door Linda Gerits en Eva van den Berge

7 jaar geleden hadden we in Nederland 1500 plaatsen in de gesloten jeugdzorg. Inmiddels zijn dat er minder dan 500. Hoe zorgen we dat we steeds minder kinderen gesloten hoeven te plaatsen?

Wat kunnen we allemaal doen om te zorgen dat het met kinderen niet zo slecht gaat dat we gaan denken dat geslotenheid het beste is? En als het wel zo ver komt, hoe zorgen we dan voor andere vormen van zorg?  Hoe leren we dat geslotenheid niet nodig is, of zijn er vormen denkbaar die niet ook een te groot risico hebben op schade?

De ambitie is 0 kinderen richting geslotenheid. Denk mee over meer knoppen waaraan we kunnen draaien om daar te komen.

Deze knopsessie wordt gegeven door Eva Mulder, Monika Scholten en Suzan Terweij.

Na het rapport van Jason Bughwandass werd besloten dat de Zikos-afdelingen snel moesten sluiten. Vanuit de Beweging van 0 zorgden we dat er snel een groep gedragswetenschappers werd samengesteld die met de jongeren van Zikos in Harreveld een Verklarende Analyse maakten. Het doel was tweeledig. Kunnen we zorgen dat deze jongeren nu goed terecht komen en wat kunnen we leren van hun verleden?

Als we lessen kunnen halen uit de levensgeschiedenis van deze jongeren en gezinnen én uit de behandelingen die ze kregen voordat ze naar Zikos gingen, kunnen we in de toekomst nieuwe gezinnen en jongeren beter helpen.

Ook met de ouders en kinderen van de Toeslagenaffaire maakten we nieuwe verklarende analyses.

Wat waren de lessen die we konden leren van deze twee groepen?

Deze knopsessie wordt gegeven door Ellen Loykens en Suzan Terweij.

Miranda Fredriks werkt in het Amsterdam UMC op een afdeling voor kinderen met ernstige psychiatrische én lichamelijke ziekten zoals eetstoornissen. Een opname en sommige behandelingen kunnen voor kinderen enorm bang makend zijn. Hulphond Kiwi blijkt voor een deel van deze problemen een oplossing te zijn.

Hoe werd dat bedacht en waarom? Hoe werd het mogelijk gemaakt, want een hond op een ziekenhuisafdeling? Wat lukt er nu nog niet, dus welke uitdagingen zijn er nog meer?

De Stichting Jeugd Noord-Veluwe vormt voor de regio de CJG’s (wijkteams) voor kinderen en jongeren van -9 maanden tot 23 jaar en voor hun ouders. Hoe zijn ze begonnen? Hoe zijn ze ontwikkeld en wat zijn de resultaten? En waar willen ze nog weer beter in worden? Zo streven ze naar 0 overbodige stappen in de jeugdhulp. De Verklarende Analyse speelt hierin een prominente rol. Wat betekent dit voor samenwerking in de regio? Wat is hun verdere ambitie?

Deze knopsessie wordt gegeven door Hilde Tempel

Tijdens OpdeGroei26 staat het thema “het plezier van samen steeds een beetje beter worden” centraal. Maar samen leren en verbeteren lukt alleen als mensen zich vrij voelen om vragen te stellen, twijfels te delen en elkaar aan te spreken vanuit een hoge professionele standaard. Dáár begint psychologische veiligheid.

In deze knopsessie onderzoeken we hoe een onbevreesde organisatie eruitziet: een plek waar professionals zich uitspreken en elkaar bevragen vanuit vakkennis, waar verschillen van inzicht helpen om samen in de leerzone/hoge prestatiezone te blijven, en waar fouten geen gezichtsverlies opleveren maar benut worden om te reflecteren.

We gaan actief aan de slag met vragen als:

• Wat maakt dat we soms wél spreken en soms zwijgen, terwijl we weten dat iets beter kan?
• Hoe beïnvloeden kleine momenten van moed of terughoudendheid de kwaliteit van ons werk en een lerend klimaat in teams?
• Wat vraagt het van professionals, leidinggevenden, beleidsmakers en anderen om een klimaat te creëren waarin we het gewoon is om te streven naar ‘steeds een beetje beter’?
• Aan welke ‘knoppen’ kun jij morgen vanuit jouw rol draaien om samen leren leuker, veiliger en effectiever te maken?

We verbinden psychologische veiligheid direct aan vakmanschap: onbevreesd spreken is namelijk meer dan geluid maken; het is bijdragen aan een hoge professionele standaard. Juist wanneer we elkaar durven bevragen, aannames onderzoeken en kennis delen, ontstaat het plezier van samen steeds een beetje beter worden.

Deze knopsessie wordt gegeven voor Jessica Vervoort-Schel en Martijn van Dam.

Overijssel heeft als doel dat bij alle complexe zorgvragen in de jeugdhulpverlening een Gedeelde Verklarende Analyse (GVA) wordt gemaakt in samenwerking met gezinnen en kinderen.

Hoe kunnen we ervoor zorgen dat een verklarende analyse de basis vormt voor de keuze van de ingezette interventies? En hoe kan de benodigde kennis steeds breder benut worden voor meer kinderen?

Hoe was de situatie vijf jaar geleden? Hoe wordt de ontwikkeling nu vormgegeven? Welke hobbels zijn er tijdens dit proces overwonnen en wat heeft het tot nu toe opgeleverd?

Deze knopsessie wordt gegeven door Marijke Vredeveld en Esther Roenhorst.

Scheidingen betekenen voor gezinnen vaak veel meer dan juridische stappen alleen. Conflicten, onduidelijkheid, en gebrek aan samenhang tussen zorg en recht kunnen schade veroorzaken voor kinderen, ouders en professionals.

Carla Goosen, gedragswetenschapper, mediator en één van de initiatiefnemers van De Gezinsadvocaat, neemt je in deze knopsessie mee in een vernieuwende aanpak die scheidingsschade kan voorkomen en verminderen.

De Gezinsadvocaat is gebouwd op het idee dat recht en zorg samen horen, met een duo van een ter zake geschoolde advocaat en gedragswetenschapper dat het hele gezin centraal stelt in het scheidingsproces. Het doel is om vechtscheidingen te voorkomen, escalatie te stoppen en een route aan te bieden waarin kinderen, hun ontwikkeling en hun relaties met beide ouders leidend zijn – vóór, tijdens en na de scheiding.

In deze knopsessie draait het om het concreet verkennen van knoppen waaraan we kunnen draaien om dichter bij 0 schade door scheiding te komen. En kan het in de toekomst misschien nog weer beter?